„Muszę w tym momencie uczynić dygresję. Przyznaję, że byłoby niemądrym dogmatyzmem twierdzić, że każdy podany tekst Pisma Świętego wskazuje na to czy tamto, ponieważ wielu ludzi wyczytuje w Biblii dokładnie tylko to, co sami chcieliby znaleźć. Mimo to wierzyłem i wciąż wierzę, że tekst, jaki zacytowałem, a także wiele innych, odnoszą się do tego życiowego fluidu, który znajduje się w naszym ciele; działając zgodnie z tym przekonaniem odkryłem w końcu, iż jest to moim fizycznym zbawieniem. Pokrzepiony swoją własną wiarą w to, co uważałem za właściwą interpretację tekstu, pościłem przez 45 dni odżywiając się jedynie własną uryną i czystą wodą — wszystko to wbrew zapewnieniom lekarzy, którzy twierdzili, że 11 dni bez jedzenia to górna granica, do jakiej człowiek może dojść. Wcierałem także urynę w ciało — bardzo ważny czynnik w leczeniu, o którym będę jeszcze mówił w rozdziale siedemnastym. Przerwałem wreszcie swój post zjadając surową wołowinę, i chociaż nie przyniosło mi to dolegliwości a jedynie spowodowało żarłoczny głód, przez pewien czas jadłem ostrożnie i kontynuowałem picie uryny, zauważając, iż zmienia się jej temperatura, ilość, smak itp. w niemal całkowitej zależności od tego co jadłem i wypijałem, jak również ilości wykonywanych ćwiczeń.“(2)