„Podobno uznano tę operę za hymn na cześć miłości. Nietrudno się domyśleć, komu poza królem chciał przypochlebny Włoch złożyć wdzięczny ukłon. Nastąpił równocześnie jakby renesans twórczości Owidiusza w Warszawie, zaś opowieść o Dafne intrygowała wyobraźnię wielu twórców. Pod jej urokiem znalazł się również wielce utalentowany Samuel ze Skrzypny Twardowski, który wprowadził ją do literatury polskiej poematem „Dafnis drzewem bobkowym".
W tymże 1635 roku Jadwiga Łuszkowska w zamkowych komnatach na drugim piętrze urodziła królowi syna, który otrzymał imiona Władysław Konstanty. Władca polski musiał pokochać to dziecko, które być może wyzwoliło w nim uczucie ojcowskiej dumy, bo nadał mu także swoje rodowe imię Waza. Kiedy później wejdzie w związek małżeński z habsburżanką Cecylią Renatą, wyśle swego potomka do ukochanej Italii, gdzie syn aż do śmierci występować będzie jako Władysław Konstanty hrabia de Wassenau. Papież zamianuje go szambelanem. Swego stryja, króla polskiego Jana Kazimierza, Władysław Konstanty przeżyje aż o dwadzieścia sześć lat. Umrze w 1698 roku, a zatem w dwa lata po śmierci Jana III Sobieskiego, jako ostatni z Wazów.
Na nagrobku w Rzymie, gdzie żył i został pochowany, prezentuje się dostojnie i można w jego twarzy, choć okolonej bujną i długą peruką a la August II Mocny, dopatrzeć się podobieństwa z rysami królewskiego ojca, którego po wyjeździe z Polski już nigdy nie miał oglądać, podobnie zresztą jak swojej mieszczańskiej matki.“(9)