„Z garażu wychodzi Ali Baba. Nie uśmiecha się jak zwykle, twarz posępna. Siada obok i sięga po piwo.
Jeszcze jeden taki numer, a napytasz sobie biedy mówi twardym, wręcz metalicznym głosem. Ja tu rządzę i nie śmiej pokazywać rogów.
Dobrze, Ali Babo kiwam głową dobrze, przepraszam.
Robię wszystko sam, a ty tylko masz trzymać gębę na kłódkę. Siedź w domu i pij piwo.
Wolałabym wino odpowiadam. Nie boli mnie po nim głowa.
Czas na mnie.
A może powiesz, co zamierzasz Prócz tego, co wiem.
Bądź posłuszna odpowiada. To nic wielkiego w porównaniu z tym, co dzieje się na świecie. Zwykła, marna rzecz.
STRZAŁ W DZIESIĄTKĘ Ali Baba
Budzę się o jedenastej. Kaśka śpi w najlepsze. Wstaję ostrożnie, żeby nie skrzypnęło, i wychodzę z przyczepy. Zdejmuję ze sznura wyprane spodnie, koszulę z krótkimi rękawami, w jedwabne wzory, którą lubię najbardziej. Zostawiam na stoliku wiadomość, że jadę po piwo, i idę do garażu. Kałasznikow, złożony, tkwi w wędkarskim futerale. Bez tłumika i ze złożoną kolbą wygląda na zabawkę. Nie chce mi się wierzyć, że to niezawodna broń. Robię wszystko cichutko, jak najciszej, aby nie obudzić Kaśki. Sam nie wiem, dlaczego tak postępuję. Chyba boję się jej spojrzenia. Może bym się zawahał; może tak, może nie. Duży plus zarobiła, wróciła. I nie obraziła się. Najgorsze za mną, jak robota wypali, a musi przy takim sprzęcie, wstąpię w nową erę, w swoje bogactwa.“(12)